Ik heb mijn haar af laten knippen zodat mijn pruik of mijn hoedje goed zit.
Ik zit nog steeds midden in de molen van de revalidatie, Het Behouden Huys ( oncologische revalidatie), ADHD- noord en het UMCG.
Maar voorals nog gaat het steeds een stukje beter.
Eigenlijk is het steeds zoals mijn haptonoom zegt: bij iedere twee stappen vooruit, is er meestal een achter uit...
En ik denk ook echt dat dat zo is.
Waar ik mij gewoon wel zorgen over maak, is de impact dat dit alles zal hebben op mijn familie. Niet alleen op mijn eigen gezin, maar ook mijn ouders. Mijn broer en schoonzusje, mijn andere schoonzusjes.
Ik weet niet zo goed hoe dat komt, of ik voel gewoon minder en het komt gewoon minder hard bij mij binnen, of ik heb mijn eigen gevoel zo tight afgesloten dat ik er niet meer bij kan komen.
We shall see...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten